ماه

سربه سر این شعر می گذارم

چشمانش شیطنت می کند.

پاسخم پر است از طعنه

با شعرم شوخی می کنم.

در میان جمع،

به شعر سپیدم می خندم.

و سرانجام

قهر می کند.

 

امشب

به منت کشی افتاده ام

                               از آغوش ِ شعرم،

                                                     ماه ـی بیرون می پرد...

/ 0 نظر / 20 بازدید