جشن ِ پاییز ِ من

کافه ی آسمان

من و هم راهم را

برای نوشیدن یک فنجان برگ ِ تلخ دعوت نموده است.

روی صندلی چوبی پاییز،

کنار شیشه ی کافه،

همان گوشه ی دنج ِ همیشگی ِ مان،

همان شیشه ای که باران لکه دارش کرده،

و

صدای غار غار ِ کلاغ های بی خانمان

بوق ِ بوق ِ ماشین های پشت ِ چراغ قرمز مانده ی پشت شیشه را بی اثر کرده است.

نشسته ایمو

رقص ِ فنجان و برگ

را نگاه می کنیم.

بی خیال ِ تمام ِ فاصله ها...

بی خیال ِ راه ِ دور ِ بهار ِ پیوند ِ تو

و پاییز ِ فراغ ِ من!

 

وقتی تو روبرویم نشسته ای

و پاییز کنارم،

دیگر به این فکر نمی کنم که بعد از قرار

با کلاغ های خیابان کجا باید بروم...

/ 0 نظر / 15 بازدید