سربه سر این شعر می گذارم
چشمانش شیطنت می کند.
پاسخم پر است از طعنه
با شعرم شوخی می کنم.
در میان جمع،
به شعر سپیدم می خندم.
و سرانجام
قهر می کند.
امشب
به منت کشی افتاده ام
از آغوش ِ شعرم،
ماه ـی بیرون می پرد...
کافه ی آسمان
من و هم راهم را
برای نوشیدن یک فنجان برگ ِ تلخ دعوت نموده است.
روی صندلی چوبی پاییز،
کنار شیشه ی کافه،
همان گوشه ی دنج ِ همیشگی ِ مان،
همان شیشه ای که باران لکه دارش کرده،
و
صدای غار غار ِ کلاغ های بی خانمان
بوق ِ بوق ِ ماشین های پشت ِ چراغ قرمز مانده ی پشت شیشه را بی اثر کرده است.
نشسته ایمو
رقص ِ فنجان و برگ
را نگاه می کنیم.
بی خیال ِ تمام ِ فاصله ها...
بی خیال ِ راه ِ دور ِ بهار ِ پیوند ِ تو
و پاییز ِ فراغ ِ من!
وقتی تو روبرویم نشسته ای
و پاییز کنارم،
دیگر به این فکر نمی کنم که بعد از قرار
با کلاغ های خیابان کجا باید بروم...
مهر را دوست می دارم.
چرخش روزگار اما،
دورم کرد از محبت طبیعت.
مهر را دوست می دارم.
کاش گام طبیعت به اندازه ی یک وجب، حتی کوچکتر از یک وجب
به اندازه ی ده روز
بلندتر برداشته می شد
و نگاه باران
جای سیاه بختی ِ آفتاب را در تقدیر ِ شورم
می گرفت...
هوس،
قطره ی کوچکی ست که در دریای عشق گم می شود.
و
تو هم ماهیت ِ خویش را نشان دادی
که اینچنین زود،
گم شدی...
هزاران هزار بت شکستم،
اما
هیچ وقت، آتش ِ نگاهت
برمن گلستان نشد...
لباس ِ خواب که تنت نمی کنی!؟
با آن پوشش ِ فاحشه وارت،
شب ها،
قبل از خواب،
بوسه ای بر پیشانی ام می زنی و می گویی؛
تو پرنده ای هستی
که من در قفس قلبم اسیرت کرده ام.
می خواهی بپری،
ولی من نمی گذارم.
وقتی خواب ما را در برگرفت،
امواجت به گوشم می رسد که؛
" نشسته ای توی ِ سینه اَم
مثل تیر ِ چند پر
نه می شود درت آورد.
نه گذاشت که بمانی"
صبح؛
بعد از تن کردن ِ مانتوای که مشمول ِ جریمه است،
خیره به من نگاه می کنی؛
گورت را گم کن...
دست هایم
روی قلب ِ توست.
تاپ تاپ...
حالا اثر قلب تو،
روی تمام لوازم شخصی ام دیده می شود...
تاپ تاپ...
این صفحه کلید هم که با آن تایپ می کنم انگار،
می گوید؛
تاپ تاپ...
نشستم
و صبح تا شب، ورد خواندم که بیایی!
تمام خوبی های جهان طلسم شدند،
همه ی زیبایی ها جادو شد
و دعاهایم،
سپیدی ها را، سِحر کرد.
ای کاش آنقدر بازیگوش نبودم
که از نگاه ِ شب شکن تو،
غافل شوم.
پشت در را انداخته
دلی که یک سو دیوار را در دست دارد،
و سوی دیگر،
در را آغوش گرفته است.
دستگیره ی در؛
کندتر از عقربه های ساعت،
بیست و پنج بار چرخید و هیچ دری باز نشد.
دلم یارای این همه فشار را ندارد،
برخیز و قلاب در را بردار،
بگذار وارد شوند جماعتی که تو را به دروغ برای من کشتند.
قلبم،
آنقدر کش آمده،
که الان است پاره شود...
لیوان ِ شیشه ای
با بی خوابی ِ من،
ارتباط مستقیم دارد.
لیوان می شکند،
دستی بریده می شود.
و من خوابم نمی برد.
آه که حجم ِ نگرانی های مرا
هیچ لیوانی،
نتوانست در خود جای دهد.
من،
تو
و خدا،
همان سه نقطه ی پایان ِ تمام ِ جمله های ناتمامیم...
اجازه دهید بانو،
درب این رودز رویز را برایتان باز کنم.
به فستیوال ِ عشق ِ من، خوش آمدید.
تمام اسکارهای دنیا را برای عشق بازیمان،
تویز خواهم کرد...
